| ||
|
Strona Główna Starożytna Grecja i Rzym: Słynne utwory: BIBLIA: |
Umiejętność zachowania spokoju wewnętrznego i hartu ducha w trudnych suytuacjach życiowych. Stoicy(nazwyano ich tak od nazwy budowli z kolumnami) byli to zwolennicy filozofa Zenona, który uczył, że człowiek powinien zarówno w szczęściu, jak i w rozpaczy zachować spokój. Tę wewnętrzną równowagę określali stoicy mylącym dziś dla nas określeniem cnoty. Filozofia stoicka została zapoczątkowana w III w pne w Atenach przez Zenona z Kioton. Uznawali materię i poznanie rozumowe. Należy wyrzec się dóbr przemijających i żyć w zgodzie z naturą gdyż jest rozumna, harmonijna i boska. Mędrzec ceni tylko cnotę, potępia zło i jest obojętny wobec bogactwa, siły, urody, zaszczytów. Fulozofię stoicką cechowała surowa powaga, trzeźwość, rygoryzm. Seneka i Marek Aureliusz należą do młodszej szkoły stoickiej. Odbiegali od pierwotnego materializmu, ograniczyli filozofię stoicką wyłącznie do etyki i mądrości życiowej. EPIKUREIZM - zwany filozofią życia, najważniejsze jest szczęście indywidualne człowieka, które mógł osiągnąć jedynie człowiek mądry i sprawiedliwy. Bardzo ważna jest przyjemność, a zły jest ból. Warunkiem do szczęścia wystarczającym jest atraksja, czyli brak cierpienia i trosk. HEDONIZM - doktryna etyczna według której przyjemność jest jedynym lub najważniejszym dobrem, właściwym celem życia i naczelnym motywem ludzkiego postępowania. Styl życia będący konsekwenxją tej doktryny nazywany był potocznie epikureizmem. Zobacz też: Filozofowie greccy Filozofowie rzymscy | |