Epoka starożytna, streszczenia mitów, Iliada, Odyseja

HORACY (Quintus Horacius Flaccus, 65-68 r. p.n.e.) - najsławniejszy liryczny poeta Rzymu. Był synem wyzwolonego niewolnika, który posiadał pewien majątek i zapewnił synowi wykształcenie godne syna senatora.
Uczył się w Rzymie i Atenach. Kiedy przebywał w Atenach włączył się do trwających tam walk w obronie wolności republikańskich.
Straciwszy majątek zaczyna pisać wiersze, pozyskawszy protekcję możnego Mecenasa.

Horacy swoją twórczość rozpoczął utworami satyrycznymi. Satyra była wynalazkiem rzymskim, choć i w poezji greckiej nie brakowało utworów ośmieszających i piętnujących jakieś postacie i zjawiska.
Dwie księgi satyr wyróżniają się znakomitym rzemiosłem literackim, niezwykłą ostrożnością obserwacji, a zarazem spokojem i umiarkowaniem w krytyce. Poeta nie jest surowym sędzią, lecz śmiejąc się mówi prawdę o świecie.

W Liście do Pizonów przedstawia stanowisko zgodne z ogólnymi poglądami na sztukę i literaturę, jest to manifest literacki twórców epoki augustowskiej. Poezja zdaniem Horacego powinna kierować się ładem, harmonią i spokojem. Powinna przedstawiać świat prawdopodobny i rozumny oraz uporządkowany.
Jest to podstawa artystyczna, która w epokach późniejszych zyska miano klasycyzmu.
Największym osiągnięciem poetyckim Horacego były cztery księgi Pieśni. Poeta w mistrzowski sposób połączył filozofię z liryką. W świecie poetyckim pieśni i nauki stoików i epikurejczyków zyskują walory prawd uniwersalnych, pociągających przy tym wielką prostotą.
W zbiorze znajdują się utwory erotyczne, religijne, biesiadne, filozoficzne i refleksyjne.. W Pieśniach Horacy osiąga absolutną doskonałość formy poetckiej.
Pieśni były ulubionym dziełem wielu pokoleń twórców europejskich i przeróbek czyli parafraz).
W literaturze polskiej najwybitniejszym naśladowcą Horacego był Jan Kochanowski.
Horacy zwał swe utwory Carmina, później zostały nazwane przez filozofów odami.

Oda u Horacego była samodzielną formą literacką, zwartą stytlistycznie wyrażającą różnorodne treści, więc różniła się od pieśni.
Świat poetycki Horacego jest pełen slońca i pogody, mądrej refleksji i spokoju. Pisał także satyry i listy poetyckie, poruszające zadninia polityczne i literackie np. "List do Pizonów", który jest wykładem sztuki sztuki poetyckiej.
Poezja Horacego stała się jeszcze jednym przykładem i wyznacznikiem klasycyzmu w sztuce słowa. Zdawał sobie sprawę ze swej wielkości, uważał, że należy mu się nagroda - wieniec laurowy.

Horacjańska filozofia życia to złoty środek, czyli połączemie epikureizmu(przyjemność) ze stoicyzmem(cnota).

Naważniejsze dzieła Horacego: dwie księgi Satyr, Epdy, Pieśń stulecia oraz dwie księgi Listów.

"Do Postuma" - Horacy
Tematyka utworu filozoficzna. Forma utworu to apostrofa do Postuma. Jest monologiem na temat ludzkiego życia. Mimo swiadomości, że życie kończy się śmiercią należy korzystać z każdej jego sekundy, ale należy uprzednio dobrze je poznać. Nie zmienimy swojego losu, ale możemy sprwić, że w pełni wykorzystamy to co dał nam świat.

Cytaty Horacego:
"Exegi monumentum aere parenius..." (oda 30) - Stawiłem sobie pomik trwalszy niż ze spiżu... "Non omnis moriar" - nie umrę wszystek

Poeta z dumą stwierdza, że jego utwór przetrwa wielki. Jest pewnien swej wielkości, co ukazuje we fragmencie "strzelający nad ogrom królewskich piramid". Exegi monumentum to wiersz pomnik, którego pamięci nie skruszą "oszalałe Akwilony" i "deszcze gryzące" to pomnik trwalszy od spiżu pokonujący śmierć i czas.
Właśnie przez nieśmiertelna pieśń poeta uniezależnia się od upływu czasu ("łańcuch lat niezliczonych i mijanie wieków"). Jego słowa mają trwać do póki na kapitol będzie wstępować kapłan z milczącą westalką strzegącą wiecznego ognia domowego ogniska, którego utrzymywanie było rękojmią potęgi Rzymu. I tu pomylił się Horacy! Upadło imperium, umarła ostatnia westalka, zgasł ogień na ołtarzu Westy, a poezja rzymska wciąż żyje.
Poezja Horacego stała się jeszcze jednym przykładem i wyznacznikiem klsycyzmu w sztuce słowa. Zdawał on sobie sprawę ze swej wielkości. Uważał, że należy mu się nagroda w postaci wieńca laurowego.