| ||
|
Strona Główna Starożytna Grecja i Rzym: Słynne utwory: BIBLIA: |
Inaczej Księga Eklezjasta nosi nazwę swego autora. Słowo Kohelet nie jest imieniem własnym, lecz oznacza funkcje lub urząd mędrca przemawiającego na zebraniu (hebr. Kahal, gr eklesia oznacza zgromadzenie), więc Kohelet znaczy tyle co kaznodzieja, eklezjasta. Autorstwo księgi przypisywano aż do XIX w. królowi Salomonowi (X w. p.n.e.). Ustalono jednak, że postała ona w III w pne, a imieniem Salomona posłużył się autor zgodnie z ówczesnym obyczajem - dla nadania księdze większej powagi. Księga koheleta jest księgą filozoficzną podejmującą rozważania nad sensem życia,a słynny refren: Vanitas vantatum et omnia vantis( Marność nad marnościami i wszystko marne) zawiera odpowiedź na zapytanie o szczęście ludzkiej egzystencji: nie zapewnia go ani bogadztwo ani rozkosz, ani mądrość. Człowiek poddany jest prawu przemijania. Stwierdza się w niej, że wszystko ma swój czas oraz że sensem życia jest śmierć. Ostatecznie jednak księga mówi:.. "I poznałem, że nie ma nic lepszego, jak weselić się, a czynić dobrze za żywota swego." Człowiek zdaniem autora powinien zaakceptować to, że umrze i czekać na wartościowsze rzeczy. Po śmireci na człowieka czeka już tylko smutny pobyt w Szeolu (otchłań, czeluść - odpowiednik greckiego Hadesu - kraina wszytskich zmarłych zarówno prawych jak i grzeszników, w której panuje wieczna ciemność). Treścią księgi są rozważania nad sensem życia ludzkiego. Autor stawia pytanie o drogę do szczęścia, na które niestety nie znajduje odpowiedzi. Dochodzi więc do w/w wniosuku, że wszystko jest marnością, co powtarza w różnych miejscach księgi aż 20 razy. Podobnie jak powracające w cyklicznym rytmie zjwaiska przyrody wydają się bezcelowe, tak bezcelowe są wysiłki człowieka dążącego do trwałego szczęścia. Nie dają go ani bogactwa i sława, ani rozkosz bo jest chwilowa, ani nawet mądrość. | |