Liwiusz Andronikus, Livius Andronicus (ok. 284 - 204r. p.n.e.)

Pierwszy poeta rzymski, z pochodzenia Grek. Po zdobyciu Tarentu (272r. p.n.e) został przywieziony jako jeniec do Rzymu, gdzie zajmował się wychowaniem i nauczaniem synów Liwiusza Salinatora, który go wyzwolił i nadał mu swe nazwisko. Uważany za prekursora w adoptowaniu najważniejszych dzieł literatury greckiej na grunt rzymski. W 240r. p.n.e. z okazji zakończenia wojny punickiej, wystawił po raz pierwszy sztukę opartą na greckich wzorach. Jego twórczość obejmowała trzy dziedziny: epos, dramat i lirykę. Z dramatu zachowały się nieliczne fragmenty i tytuły tragedii, np: Achilles a z komedii, np. Gladiolus.  Przetłumaczył wierszem na język łaciński Odyseję Homera.

Źródło: J.Maślanka (red.), Słownik pisarzy świata, Krakowskie Wydawnictwo Naukowe, Kraków 2008, s.490