Marek Aureliusz, 121 - 180 n.e.

Był cesarzem rzymskim, zwanym filozofem na tronie. Pochodził ze starego rodu plebejskiego. Greckim guwernerom zawdzięczał znajomość systemów filozoficznych opartych na racjonalizmie. Lubił życie spokojne poświęcone lekturze i pisaniu. Rządy sprawował z niechęcią. Okres jego panowania był niepomyślny, Rzym gnębiły wojny i klęski żywiołowe. Pozostawił po sobie Rozmyślenia napisane w formie pamiętnika. Ten osobisty pamiętnik napisany był po grecku i nie był przeznaczony do rozpowszechnienia.  Ukazał się dopiero w 1599r. Poznajemy refleksje i spostrzeżenia zapisane w formie maksym życiowych, np. Każdą pracę należy wykonywać tak, jakby była ostatnią w życiu. Był także stoikiem i uważał, że we wszystkim należy zachować miarę. Wszystko, co związane jest z ciałem to rzeka, a co z duszą to sen. Życie miało być dla niego jedynie chwilowym przystankiem w podróży. W życiu trzy akta tworzą sztukę całą. Topos theatrum mundi - świat teatrem, człowiek aktorem. Głosił idee sprawiedliwości i humanitaryzmu. Twierdził, że człowiek by osiągnąć szczęście  musi być rozumny i żyć w zgodzie z naturą. Za prawdziwe dobro człowieka uznawał: wstrzemięźliwość, szczerość, sprawiedliwość i odwagę.  Określił też obowiązki człowieka wobec wobec społeczeństwa. Zalecał miłość ale jedynie do istot obdarzonych rozumem, czyli nie do bezrozumnych niewolników.