Owidiusz, Publius Ovidius Naso (43 r. p.n.e - 18 r. n.e.)

Żył w szczęśliwych czasach pokoju za Oktawiana Augusta, korzystał z wszystkich dobrodziejstw epoki. Dla niego czas wojny był już historią. Młody Owidiusz to poeta uciech życia. Szybko zdobył popularność i sławę. Był dowcipny i wytworny toteż szybko stał się ulubieńcem i duszą towarzystwa. Jako autor Elegii miłosnych bawi się formą poetycką, nie ujawniając własnych uczuć. Korynna do której pisze nie jest bowiem konkretną osobą lecz raczej postacią fikcyjną, w której mogła się rozpoznać każda rzymianka. Psychikę kobiet Owidiusz znał zresztą znakomicie a świadczą o tym chociażby Heroidy - zmyślone listy sławnych mitologicznych kochanek. Pisał wierszowane podręczniki kosmetyki i flirtu (Sztuka kochania, czyli Ars Amatoria), poetycki kalendarz świąt rzymskich Fasti, elegie przedstawiające legendy rzymskie, napisanych dystychem elegijnym( dwuwersowa strofa w poezji polskiej złożona z dwu wersów sześcioakcentowych).

Jako dojrzały poeta napisał Metamorfozy (Przemiany), które przyniosły mu nieśmiertelność - jest to poetycka wersja mitologii greckiej i rzymskiej. Mity oparte były na motywie cudownego przeobrażenia. Poetę fascynuje ruch, przemiany rzeczy. Choć utwór nawiązuje do przemian religijnych Rzymian odnosi się wyraźne, że Owidiusz bawi się po prostu mitami.  Owidiusz łączy w Przemianach lekkość gawędziarskiego stylu z rozmachem epickim. Opisuje stworzenie świata, mityczne cztery wieki, potop i łącząc różne wątki mityczne greckie i rzymskie, w jedną zwartą opowieść prowadzi czytelnika aż do założenia Rzymu. Dzieło kończy się cudowną przemianą Juliusza Cezara w gwiazdę.

Życie skończył na wygnaniu w mieście Tomi (dziś Konstanca - leży na ternie Rumunii nad Morzem Czarnym; dziś Rumuni uważają Owidiusza za swego narodowego poetę). Powstały tam jego wiersze wygnańcze - elegie zatytułowane Żale. Nie wiadomo dokładnie, co spowodowało konflikt poety z władcą. Życiowa katastrofa przyszła nagle. Z wyroku Oktawiana Augusta poeta musiał opuścić Rzym i udać się na wygnanie nad Morze Czarne, skąd nigdy nie powrócił. Świadectwem załamania Owidiusza są elegie zebrane w tomie Smutki, do których nawiązywał łaciński poeta polskiego renesansu Klemens Janicki.

Pieśń o Narcyzie:

Utwór Pieśń o Narcyzie - baśń o Narcyzie - jest to historia pięknego młodzieńca który zakochał się we własnym odbiciu. W utworze znajduje się bardzo dużo środków stylistycznych. Narcyz początkowo nie wiedział, że zakochał się we własnym odbiciu. Podpadł w zachwyt i uwielbienie, a potem w miłość. Gdy zdał sobie sprawę z sytuacji, która zaszła popadł w rozpacz i beznadziejne uwielbienie swojej osoby, które doprowadziło go do samobójstwa.