| ||
|
Strona Główna Starożytna Grecja i Rzym: Słynne utwory: BIBLIA: |
OWIDIUSZ (Publius Ovidius Naso, 43-18 r. p.n.e.) - żył w szczęśliwych czasach pokoju za Oktawaiana Augusta. Szybko zdobył popularność i sławę. Był dowcipny i wytworny toteż szybko stał się ulubieńcem i duszą toważystwa. Pisał miłosne elegie, wierszowane podręczniki kosmetyki i flirtu (sztuka kochania, czyli Ars Amandi).
Nieśmiertelność przyniosły mu "Metamorfozy"(Przemiany) - jest to poetycka wersja mitologii greckiej i rzymskiej. Życie skończył na wygnaniu w mieście Tomi (dziś Konstana - leży na ternie Rumunii nad Morzem Czarnym). Powstały tam jego wiersze wygnańcze - elegie zatytułowane "Żale". Owidiusz korzystał z wszystkich dobrodziejstw epoki Oktawaina Augusta. Dla niego czas wojny był już historią. Młody Owidiusz to poeta uciech życia. Jako autor "Elegi miłosnych" bawi się formą poetycką, nie ujawniając własnych uczuć. Korynna do której pisze nie jest bowiem konkretną osobą lecz raczej postacią fikcyjną, w której mogła się rozpoznać każda rzymianka. Psychikę kobiet Owidiusz znał zresztą znakomicie a świadczą o tym chociażby "Heroidy" - zmyślone listy sławnych mitologicznych kochanek. Jako nauczyciel miłości wystąpił zaś młody poeta we frywolnym poemacie "Sztuka kochania". Jako dojrzały poeta napisał "Przemiany", gdzie zebrał mity oparte na motywie cudownego przeobrażenia. Poetę fascynuje ruch, przemiany rzeczy. Choć utwór nawiązuje do przemian religijnych Rzymian odnosi się wyrażne, że Owidiusz bawi się po prostu mitami.. Nie wiadomo dokładnie, co spowodowało konflikt poety z władcą. Życiowa katastrofa przyszła nagle. Z wyroku Oktawiana Augusta poeta musiał opuścić Rzym i udać się na wygnanie nad Morze Czarne, skąd nigdy nie powrócił. Świadectwem załamania Owidiusza są elegie zebrane w tomie Smutki, do których nawiązywał łaciński poeta polskiego renesansu klemens Janicki. "Metamorfozy" - Owidiusz łączy w Przemianach lekkość gawędziarskiego stylu z rozmachem epickim. Opisuje stworzenie świata, mityczne cztery wieki, potop i łącząc różne wątki mityczne greckie i rzymskie, w jedną zwartą opowieść prowadzi czytelnika aż do założenia Rzymu. "Pieśń o Narcyzie" - baśń o Narcyzie - jest to historia pięknego młodzieńca który zakochał się we własnym odbiciu. W utworze znajduje się bardzo dużo środków stylistycznych. Narcyz początkowo nie wiedział, że zakochał się we własnym odbiciu. Popdadł w zachwyt i uwielbienie, a potem w miłość. Gdy zdał sobie sprawę z sytuacji, która zaszła popadł w rozpacz i beznadziejne uwielbiebienie swojej osoby, które doprowadziło go do samobójstwa. | |