Plotyn (ok. 204 - 269 p.n.e.)

Filozof grecki, twórca idealistycznego systemu filozoficznego opartego na nauce Platona, tzw. neoplatonizm. Twierdził, że ponad wszystkim co jest, istnieje sama jedność, tożsama z Dobrem, tzn. boska Jednia, która wyłania z siebie według porzadku stopni doskonałości trzy formy bytu-hipostazy: ducha, duszę i materię. Polotyn zakładał, że powodem upadku i niedoskonałości człowieka jest jego cielesność, przeciwstawiał jej duchowość, która w ekstazie może poznać i połączyć się z Jednią. Szczególną rolę przypisywał twórczości bo dzięki niej właśnie człowiek zbliża się do bóstwa. Zostawił 54 rozprawy, które jego uczeń Porfiriusz ułożył w 6 ksiag po 9 w każdej, zwane dziewiątkami, czyli Enneadami. Pisma te obejmują rozprawy etyczne, kosmologiczne, dotyczą też najwyższych kategorii bytu.

Źródło: E.Olinkiewicz, K.Radzymińska, H. Styś, Język polski: słownik encyklopedyczny, Wydawnictwo Europa, Wrocław 1999, s. 483.