| ||
|
Strona Główna Starożytna Grecja i Rzym: Słynne utwory: BIBLIA: |
Potomkowie Noego zamieszkiwali na równinie Szinear. Postanowili zbudować miasto i wieżę, której wierzchołek sięgałby nieba - miał to być znak dla ludzi, aby nie rozproszyli się po całej ziemi. Pewnego razu Bóg zstąpił z nieba żeby zobaczyć to miasto i wieżę. Ponieważ ujrzał jeden lud mówiący tym samym językiem Bóg pomieszał mowę tego ludu i rozproszył go po całej ziemii, a budowli nikt już nie dokończył. Abraham i Izaak: Nowy układ stwórca zawiera już nie z ludzkością, ale z przedstawicielem jednego plemienia - Abrahamem, któremu obiecuje niezliczone potomstwo i nowy raj - ziemię Kanaan. W zamian za to żąda jednak bezwzględnego posłuszeństwa i wierności. Jedną z najbardziej fascynujących opowieści Starego Testamentu jest historia próby, na którą Bóg wystawia swego wybranego: Stary Abraham ma tylko jednego syna - ukochanego Izaaka. I nagle Bóg żąda by właśnie to dziecko, złożono mu w ofierze. Abraham jest posłuszny Panu. Dopiero w ostatniej chwili gdy skrępowany Izaak leży już na ofiarnym ołtarzu, uzbrojoną w nóż rękę ojca powstrzymuje zesłany z nieba anioł. Abraham zwycięsko przeszedł więc próbę wierności i został wynagrodzony. Absurdalne i okrutne z pozoru żądanie Boga może ukrywać inny wyższy sens. Bóg objawia w ten sposób swą wolę, by nigdy więcej nie składano ofiar z ludzi (zwyczaj wówczas rozpowszechniony). Opowieść o Abrahamie i Izaaku jest podobnym przykładem epickiego stylu biblijnego. Cała ta dramatytczna historia zostaje opowiedziana w kilku zdaniach. Nie wiemy jak wyglądali bohaterowie, jak byli ubrani, nie znamy ich psychologicznej motywacji. To wszystko pozostaje w sferze domysłów. Narracja biblijna odświetlająca jeden punkt - dalej zaś pełan jest głębokich mroków i półcieni. Wciąż otrzymujemy obraz fargmentaryczny i na próżno oczekujemy na dodatkowe informacje. Biblia nie zaspokaja do końca naszej ciekawości. Każde zdanie rzuca jaknby cień niedopowiedzenia. Jest to tekst, który wymaga od razu objaśnienia i interpretacji. Józef: Był to prawnuk Abrahama, ukochany syn Jakuba zwanego Izraelem. Zazdrośni bracia sprzedali Józefa w niewolę. Józef trafił do Egiptu, gdzie dzięki bożej opiece stał się zaufanym ministrem faraona. O początkach niewoli, w którą popadli Żydzi w Egipcie dowiadujemy się z historii ostatniego praojca (czyli patriarchy). Za nim podążył cały ród, w którym znów zapanowała zgoda. Historycy twierdzą, że Żydzi przebywali w Egipcie blisko 500 lat, a ich sytuacja wciąż się zmieniała. Czasem Żydzi dochodzili do wysokich stanowisk, to znów popadali w niełaskę i niewolę. Mojżesz: Największą indywidualnością Starego Testamentu jest ptorok i prawodawca Mojżesz. On to wyprowadził Żydów z niewoli egipskiej i zawiódł ich do ziemii obiecanej - Kanaanu. Mojżeszowi zawdzięcza też naród wybrany dziesięć przykazań wyrytych na kamiennych tablicach, które na górze Synaj przekazał prawodawcy sam Bóg, odnawiając z nim przymierze zawarte uprzednio z Abrahamem. Drobiazgowe prawa regulujące wówczas codzienne życie Żydów były ściśle powiązane z ich religią. Nawet szczegółowe przepisy dotyczące np. jedzenia i higieny osobistej miały charakter religijny. Dziesięć przykazań przyniosło zaś uniwersalne zasady etyczne, które rychło stały się własnością całej niemal ludzkości. Pierwsze księgi Starego Testamentu (Pięcioksiąg) nazywa się tradycyjnie Mojżeszowymi.
|
|
