Akropol - w starożytnych miastach greckich centralnie położone wzgórze z obronną cytadelą. Oprócz niej na akropolu umieszczało się także świątynie, szczególnie bóstwa opiekuńczego danego polis.

Najwcześniej akropole powstawały w kulturze mykeńskiej, np. Mykeny, Tyryns. W epoce klasycznej mogła się nim poszczycić większość polis, np. Akrokorynt w Koryncie, Kadema w Tebach, Akropol w Atenach. Plan budowy Akropolu w Atenach opracował słynny rzeźbiarz - Fidiasz. Niewielkie wzgórze stało się kultowym centrum miasta. Niestety jego świątynie zostały zburzone przez Persów. Prace prowadzono przez 40 lat (445-406 r. p.n.e.) zaowocowały stworzeniem arcydzieła będącego ideałem harmonii i piękna, którego poszczególne elementy już opinia starożytna uznała za nieprześcignione klejnoty architektury. Powstał monumentalny Partenon i także jedyny w swoim rodzaju Erechtejon. W okresie hellenistycznym akropole straciły swój warowny charakter, pełniły raczej funkcje reprezentacyjne, np. Pergamon.