Epoka starożytna, streszczenia mitów, Iliada, Odyseja

SOFOKLES (496-406 r. p.n.e.) - tragediopisarz grecki. Urodził się w miasteczku Kolon w pobliżu Aten. Wywodził się z zamożnego mieszczaństwa(jego ojciec był podobno właścicelem wytwórni broni) i otrzymał staranne wykształcenie.

Zgodnie z greckim ideałem kalokagathii, czyli pełnej harmonii zalet duchowych i fizycznych, studiował muzykę, śpiew, taniec, poezję i gimnastykę.
Gdy miał 15 lat dzięki urodzie i talentom muzycznym został kierwonikiem chóru chłopców śpiewającego radosny hymn dziękczynny po zwycięskiej bitwie z Persami pod Salaminą.

Relacje współczesnych twierdzą, że natura obdarzyła Sofoklesa licznymi zaletami. Znany atleta i uczony, czarujący i miły towarzysz zabaw, zachwycający aktor - budził powszechną sympatię.
Przyjaźnił się z Peryklesem i Herodotem. Założył piewsze znane nam w dziejach stowarzyszenie intelektualistów. Brał czynny udział w życiu politycznym Aten: wybierano go dwukrotnie na stratega i na członka kolegium skarbników zarządzających kasą ateńskiego związku morskiego.

Gdy był starszy należał do komisji powołanej dla przeprowadzenia zmiany kostytucji. Miał 28 lat gdy zwyciężył w festiwalu dramatycznym Ajschylosa.
W ponad połowie konkursów, w których uczestniczył, zdobył pierwszą nagrodę, w pozostałych drugą.

Napisał około 123 sztuki, w tym 70 tragedii i 18 dramatów satyrowych. Wprowadził do akcji trzeciego aktora. Co czwarty jego utwór nawiązuje do wojny trojańskiej.
Do dnia dzisiejszego zachował się 7 jego utworów : Antygona, Król Edyp, Elekra, Ajaks, trachnik, Filoklet, Edyp w Kolonos i częściowo Tropiciele. Po śmierci uznany za herosa.
Wszystkie sztuki Sofoklesa mają fabułę mitologiczną, znaną doskonale obywatelom Aten przez co widzowie mogą skupić się na artystycznej formie teatralnego obrzędu, nie śledząc dokładnie akcji utworu. Sofokles tworzył w czasie rozkwitu Aten. Najlepsze tragedie Sofoklesa (Król Edtp, Antygona, Elektra) przynooszą pogłębioną analizę psychologiczną tragicznych bohaterów.

Autora interesuje człowiek, jego pragnienia i namiętności. Spotykamy bohaterów z krwi i kości, cierpiących i kochających w zwykłej człowieczej rzeczywisości. Los wedle starożytnych wierzeń, przydzieleją ludziom bogowie, często niezaleźnie od ich win i zasług.

Sofokles dążył do skończoności estetycznej utworu dramatycznego. Widział źródło konfliktów swych bohaterów przede wszystkim w ich charakterach. Znajomość psychiki umiejętnie łączył z religią.