Pieśń nad pieśniami (Pnp. 2  8-14)

Obok psalmów w Piśmie Świętym znajduje się jeszcze wiele innych utworów o charakterze poetyckim. Należy do nich np. przypisywana przez tradycję mądremu królowi Salomonowi Pieśń nad pieśniami - najpiękniejszy biblijny poemat miłosny, który interpretuje się jako dialog Boga z kochającym go ludem lub jako rozmówcę Chrystusa z Kościołem, bądź zakochaną w nim duszą.

Dziełem życia historycznego króla Salomona było wzniesienie wielkiej świątyni w Jerozolimie, gdzie umieszczono słynną arkę przymierza, w której wnętrzu znajdowały się Mojżeszowe tablice dziesięciorga przykazań, czyli największy skarb Izraela. Swoją opinię wielkiego mędrca zawdzięczał jednak Salomon tzw. księgom mądrościowym, zawierały one głoszone przez niego nauki np. Księga Koheleta, Księga Przysłów. Obecnie powstanie Pieśni nad pieśniami datuje się na końcowe lata niewoli babilońskiej, nie później jednak niż na IV w. p.n.e.

Pieśń nad pieśniami, po hebr. znaczy pieśń najdoskonalsza, czyli pieść przewyższająca inne. Odbiega swym charakterem od innych pism mądrościowych. To jedyna Księga Biblii, która na pozór nie mówi o Bogu, nie wnosi żadnej myśli religijnej, lecz opowiada o ziemskiej, zmysłowej miłości kochanków. Tłem tej miłości jest sielankowy krajobraz w porze wiosennej. Księga  obejmuje 6 pieśni, na które składają się krótsze i dłuższe wypowiedzi oblubieńca oraz towarzyszącego im chóru dziewcząt izraelskich. W Pieśni drugiej obserwujemy dialog zakochanych, którzy w zmysłowych porównaniach opisuje swoją szczęśliwą i odwzajemnioną miłość. Pasterka mówi do ukochanego: Miły mój jest mój, a ja jestem jego.

Wyróżniamy dwie interpretacje Pieśni. Zgodnie z pierwszą - dosłowną jest ona pochwałą ludzkiej miłości zrządzonej i stworzonej przez Boga. W takim ujęciu jest poematem lirycznym o tematyce miłosnej, który obrazuje miłość dwojga kochanków - dziewczyny i króla (niektórzy mówią o trzech postaciach: Salomonie, dziewczynie i jej kochanku - pasterzu).

Druga przeciwstawna interpretacja, to interpretacja alegoryczna, według której utwór jet alegorią miłości Boga do Izraela albo Chrystusa do swej oblubienicy - Kościoła. Ukazuje zatem uczucie, które rodzi się pomiędzy Bogiem, a narodem wybranym.