Ewangelie

Ewangelia (z gr.  euangelion – dobra nowina, wiadomość) napisana w języku greckim bądź aramejskim. Cztery księgi Nowego Testamentu według św. Mateusza, św. Marka, św. Łukasza i św. Jana głoszące naukę Chrystusa i opisujące jego życie. Trzy pierwsze ewangelie nazywa się ewangeliami synoptycznymi ze względu na to, że podejmują te same tematy i opowiadają o tych samych zdarzeniach. Obok ewangelii, które weszły w skład Nowego Testamentu, w pierwszych wiekach chrześcijaństwa powstały tzw. ewangelie apokryficzne, które nie są uznawane przez Kościół za księgi święte. Ewangelie zostały napisane nie wcześniej niż 30 lat po śmierci Jezusa. Spośród wszystkich spisanych Ewangelii za natchnione uznał Kościół 4 i te wprowadził do zbioru, mimo pewnych różnic, wykazują bardzo wiele podobieństw. Czwarta Ewangelia według św. Jana, odbiega dość często stylem, terminologią, a niekiedy i treścią, od trzech pozostałych. Każdy z ewangelistów przedstawia Jezusa z własnego punktu widzenia – mamy więc cztery różne portrety, z których każdy zwraca uwagę na co innego.

Św. Mateusz
– apostoł, wcześniej celnik. Naoczny świadek opisywanych wydarzeń. Ewangelia została spisana około 50-60 r. n.e. po aramejsku, językiem tym posługiwano się we ówczesnej Palestynie. Najwięcej uwagi poświęca Jezusowi  i wierze żydowskiej. Pokazuje, że Jezus to potomek Abrahama i spadkobierca Dawida, zjawił się aby zrealizować proroctwo zawarte w Starym Testamencie i osądzić swój naród za odstępstwa od wiary. Opisano tu kilka słynnych mów Chrystusa: kazania na Górze, mowa misyjna, przypowieści.

Św. Marek – uczeń i towarzysz św. Piotra. Tekst napisany po grecku, przytacza słowa św. Piotra. Prawdopodobnie tekst powstał w Rzymie, około 70 r. n.e. Marek nie wyjaśnia, nie ocenia, nie interpretuje – jest typowym świadkiem, który zwięźle i realistycznie relacjonuje co widział i słyszał. Bardzo rzadko przytacza mowy Jezusa, zawiera natomiast szczegółowe informacje o jego czynach.

Św. Łukasz – człowiek wykształcony, lekarzem z zawodu, malarzem z zamiłowania, uczeniem i towarzyszem wypraw misyjnych św. Pawła, członek gminy chrześcijan nawróconych z pogaństwa. Tekst napisany w języku greckim, prawdopodobnie około 70 r. n.e. w Antiochii Syryjskiej. Ewangelia została dedykowana Teofilowi, wysokiemu urzędnikowi w administracji rzymskiej. Niezwykle dokładnie opisuje biografię Jezusa. Wydarzenia ujęte są chronologiczne, dokładnie charakteryzuje postacie. Na pierwszy plan wysuwa temat męki i zmartwychwstania Jezusa. Podkreśla błogosławieństwo zbawienia przyniesione przez Syna Bożego, wskazuje na znaki jego przyjścia zapowiedziane w Starym Testamencie i wypełnione w dokonanych uzdrowieniach i w głoszeniu Dobrej Nowiny biednym i potrzebującym.

Księgę rozpoczyna prolog, w której autor wyjaśnia, że pragnie przebadać źródła i w oparciu o nie, wiernie zredagował swą Ewangelię. Po wstępie autor przedstawia historię dzieciństwa Jezusa, a potem opisuje działalność Jana Chrzciciela. Następnie w trzech wielkich partiach omawiana jest działalność Jezusa w Galilei, o Jego drodze do Jerozolimy, wreszcie o jego męce , zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu. Autor adresuje swoje dzieło przede wszystkim do chrześcijan nawróconych z pogaństwa. Nie jest przy tym zwykłym biografem, bardziej niż pozostali ewangeliści usiłuje być historykiem. Po dokładnym zbadaniu wszystkiego, przedstawia po kolei rzeczy i zdarzenia. Dokonany przez autora wybór materiału wskazuje na jego życzliwe zainteresowanie losem zwykłych ludzi, zwłaszcza chorych, bezdomnych, ubogich, kobiet dzieci i odrzuconych przez społeczeństwo. Język Ewangelii św. Łukasza jest językiem człowieka wykształconego, o bogatym, pięknym słownictwie.

Św. Jan – najmłodszy z Apostołów, umiłowany uczeń Jezusa, świadek Przemienienia na górze Tabor. Podobno tekst powstał w Efezie w latach 96-98. Uchodzi za najpiękniejszą, najoryginalniejszą i najgłębszą Ewangelię. Ukazuje Jezusa jako tego, który został posłany przez Boga na świat z misją zbawienia ludzkości. Na ewangelię św. Jana składają się głównie opisy cudów Jezusa oraz historia jego męki. Przyjście Zbawiciela zmieniło bieg historii, dlatego w świecie chrześcijańskim jest to początek nowej ery. Czas zostaje uporządkowany na to co było przed Chrystusem i to co się zdarzyło po jego przyjściu.

W szerzeniu nowej wiary największą rolę odegrał św. Paweł, który w cudowny sposób został nawrócony na drodze do Damaszku. Właśnie jego listy tworzą podstawy uniwersalnej nauki chrześcijańskiej adresowanej do wszystkich narodów i plemion.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *