Pindar

Pindar (518-446 p.n.e.)

Grecki autor liryki chóralnej, rywal Symonidesa. Do dziś zachowała się prawie jedna czwarta jego twórczości, czyli 4 księgi epinicjów sławiących zwycięzców igrzysk olimpijskich.  Pindar traktował zwycięstwo jako dzielność (arete), męstwo, cnota dziedziczona po przodkach, pobożność, odwaga, przywiązanie do tradycji, bogactwo, dostojność i arystokratyczny rodowód. Należy wystrzegać się pychy (hybis) oraz nie przekraczać granic jakie śmiertelnikom wyznaczyli bogowie. Opowiedział mit o wyprawie Argonautów po złote runo. Już za życia cieszył się wielką sławą, gdy w 335r. Aleksander Wielki zdobył Teby, na znak szacunku ocalił od zniszczenia dom Pindara.

Epinicjum – utwór na cześć zwycięzców zawodów sportowych, wykonywał je chór po zakończeniu igrzysk. Składał się z 4 elementów: informacja o zwycięstwie, pochwała zawodnika i jego rodu oraz ojczyzny, prośba do boga o pouczenia i wskazówki moralne, sentencja na temat dzielności i odwagi.

W czasach nowożytnych Pierre’a Ronsarda nazywano francuskim Pindarem a piszący łacińskie ody Szymon Szymonowic europejską sławę zyskał jako Pindarus Polonus. Tzw. oda pindarysjka była modnym gatunkiem poetyki klasycystycznej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *